Dómur Hæstaréttar.
Fimmtudaginn 13. desember 2007.Nr. 292/2007.
Fasteign. Galli. Vextir. Gagnsök. Sératkvæði.
L og K keyptu einbýlishús að Keilufelli í Reykjavík af V með kaupsamningi 1. september 2005. Samkvæmt söluyfirliti og kaupsamningi var birt stærð eignarinnar 146,8 m². Við síðari mælingu var komist að þeirri niðurstöðu að birt stærð hennar væri 125,7 m² og nam mismunurinn 14,3% af tilgreindu flatarmáli samkvæmt kaupsamningi. L og K töldu sig eiga rétt til skaðabóta eða afsláttar er næmi þeirri verðrýrnun sem af þessu leiddi og héldu eftir tveimur afborgunum af kaupverði eignarinnar. V höfðaði mál gegn L og K og krafði þau um greiðslu eftirstöðva kaupverðsins. L og K höfðuðu gagnsök til sjálfstæðs dóms um kröfur sínar eftir að dómkvaddir matsmen höfðu komist að þeirri niðurstöðu að verðrýrnun vegna stærðarfráviksins næmi hærri fjárhæð en þeim greiðslum sem þau höfðu haldið eftir. Með vísan til 3. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 var L og K talið heimilt að höfða gagnsökina þótt frestur samkvæmt 2. mgr. sömu greinar væri liðinn. Ekki var talið að V hefði ábyrgst sérstaklega nákvæma tilgreiningu á stærð hússins. Í matsgerð dómkvaddra matsmanna var ætluð verðrýrnun fundin út með því að reikna fermetraverð hússins út frá kaupverði. Ekki var sýnt fram á að verðlagning þess hefði ráðist af stærðinni einni saman eða að hún hefði verið ákveðin með öðrum hætti en annarra sams konar eigna í hverfinu. Voru L og K ekki talin hafa sýnt fram á að kaupverð eignarinnar hefði verið óeðlilegt og að hin ranga tilgreining birtrar stærðar gæti leitt til skaðabóta eða afsláttar af kaupverði. Þau voru því dæmd til að greiða V eftirstöðvar kaupverðsins. Þar sem kröfur um dráttarvexti voru ekki í réttu horfi, hvorki í stefnu né gagnstefnu, var þeim vísað frá héraðsdómi.
__________________________________________________________
Dómur Hæstaréttar.
Fimmtudaginn 13. desember 2007.Nr. 210/2007.
Forkaupsréttur. Fasteignakaup. Jörð.
Ágreiningur aðila laut að túlkun ákvæða í samningum um kaup S á jörðunum Hjarðartungu, Kvisthaga og Grímstungu í Áshreppi, þar sem kveðið var á um að seljandinn, E, og síðar afkomendur hans ættu forkaupsrétt að jörðunum. Í dómi Hæstaréttar var talið að tveimur sonum E, þeim P og Þ, hefði ekki tekist að sanna að það hafi verið forsenda af hálfu föður þeirra að skilja bæri ákvæðin þannig að ef hann vildi ekki nýta sér forkaupsréttinn ættu afkomendur hans þann rétt. Við skýringu ákvæða um afmörkun og útfærslu forkaupsréttar yrði jafnan að leggja til grundvallar að þau legðu ekki önnur höft á eignarráð eiganda en þau sem ráða mætti með sæmilegri vissu af samningi með orðskýringu. Með hliðsjón af því og með vísan til þess hvernig mál þetta væri vaxið þótti rétt að túlka hin umdeildu ákvæði svo að seljandinn hefði átt forkaupsrétt að jörðunum meðan hann lifði en að honum gegnum afkomendur og erfingjar hans. E var á lífi þegar S gerði samning við F ehf. um kaup á jörðunum árið 2006 og áttu P og Þ því ekki forkaupsrétt að jörðunum eftir að það lá fyrir að E vildi ekki nýta sér þennan rétt. Þá var talið að P og Þ gætu ekki reist kröfur sínar á því að þeim hefði verið boðið að ganga inn í kaupin af fasteignasalanum sem hafði annast sölu jarðanna.
______________________________________________________________
D Ó M U R
Héraðsdóms Reykjavíkur mánudaginn 26. nóvember 2007 í máli nr. E-616/2007:
Fasteignasalan Miðborg ehf.
(Guðmundur Óli Björgvinsson hdl.)
gegn KLH Eignarfélagi ehf.
(Valgeir Kristinsson hrl.)
I
Mál þetta, sem dómtekið var 15. nóvember 2007, var höfðað 17. janúar 2007. Stefnandi er Fasteignasalan Miðborg ehf., Laugavegi 182, Reykjavík, en stefndi er KLH Eignarfélag ehf., Smiðjustíg 6, Reykjavík.
Dómkröfur stefnanda eru þær aðallega að stefndi verði dæmdur til greiðslu skuldar að fjárhæð 2.127.297 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt lögum nr. 38/2001 frá 3. janúar 2006 til greiðsludags. Til vara gerir stefnandi þær kröfur að stefndi verði dæmdur til greiðslu skuldar að fjárhæð 1.277.585 krónur ásamt dráttarvöxtum samkvæmt lögum nr. 38/2001 frá 3. janúar 2006 til greiðsludags. Þá krefst stefnandi þess að stefndi verði dæmdur til greiðslu málskostnaðar.
Stefndi krefst aðallega sýknu af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða honum málskostnað. Til vara krefst hann lækkunar dómkrafna og að málskostnaður verði þá felldur niður.
Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur, uppkveðnum 14. maí 2007, var hafnað kröfum stefnda um að málinu yrði vísað frá dómi.
_________________________________________________________________
Hæstaréttardómur frá 15. desember 2005 um veggjatítlu
A keypti fasteign af B, sem hann fékk afhenta í febrúar árið 2000. A skoðaði eignina tvisvar í fylgd innanhússarkitekts áður en kaupin fóru fram. Þegar A hafði fjarlægt einangrun af sperrum kom í ljós að allar sperrur hússins, klæðning og bitar voru gataðar eftir veggjatítlu. Sýnt þótti að skemmdirnar hefðu þegar verið orðnar útbreiddar í tréverki rislofts hússins og viðum þaksins er eignin var afhent. Telja varð í ljós leitt í málinu að við skoðun A á risloftinu fyrir kaupin hafi hliðar á sperrum þaksins verið huldar einangrun. Þá var staðhæft í forsendum héraðsdóms, að við skoðun dómsins á vettvangi hafi ummerki eftir veggjatítlu verið mun meira áberandi á hliðum sperra en á þeim flötum sem sneru niður og að þau hafi verið mjög ógreinileg við hefðbundna skoðun. Þá væru slíkar skemmdir mjög fátíðar. Var talið að um leyndan galla hafi verið að ræða sem A hafi ekki getað áttað sig á við venjulega skoðun á fasteigninni. Skilyrði skaðabótaskyldu voru þó ekki talin vera fyrir hendi en A var dæmdur afsláttur úr hendi B vegna gallans, er nam sömu fjárhæð og rýrnun á verðgildi fasteignarinnar var talin vegna hans. Talið var að A hafi skýrt B frá því í tæka tíð að hann ætlaði að bera gallann fyrir sig. Þá var matsgerð dómkvaddra matsmanna ekki talin haldin neinum þeim annmörkum er leiða ættu til þess að hún yrði ekki lögð til grundvallar við ákvörðun á afslætti.
__________________________________________________________________
Hæstarréttardómur frá 20. des 2005 um ábyrgð byggingastjóra.
Verktakafyrirtæki tók að sér að slá upp parhúsi samkvæmt samningi við A, en B tók að sér að vera byggingarstjóri. A hélt því fram að verulegir gallar væru á verkinu, en verktakafyrirtækið var tekið til gjaldþrotaskipta síðla árs 2001. Beindi A skaðabótakröfu að B einvörðungu á þeim grunni að B bæri ábyrgð á göllum sem byggingarstjóri við verkið. Fyrir lá að verulegir gallar voru á verkinu samkvæmt mati dómkvaddra manna, en miðað var við matsgerð þeirra um umfang gallanna. Ekkert þótti fram komið í málinu um að A hafi komið í veg fyrir að B gæti bætt úr göllum á verkinu, svo sem B hélt fram. Þá voru heldur engin rök til þess að sýkna bæri B vegna þess að A hafi ekki freistað þess að halda eftir greiðslum til handa vertökunum vegna galla á verkinu, enda hafi A ekki verið það skylt. Aðila greindi á um hversu víðtæk ábyrgð byggingarstjóra væri og hvort B bæri sem byggingarstjóri skaðabótaábyrgð gagnvart A vegna þeirra galla sem matsgerð leiddi í ljós. Þegar ákvæði skipulags- og byggingarlaga voru virt og litið til forsögu þeirra og tilgangs, sem og matsgerðar sem staðreyndi óvenju umfangsmikla galla á verkinu, varð að virða það byggingarstjóra til vanrækslu að hafa látið slík vinnubrögð viðgangast. Var B því ábyrgur gagnvart A vegna þess tjóns sem af hlaust.
_________________________________________________________________
Héraðsdómur Reykjavíkur 28. september 2005
Málavextir voru þeir að A keypti atvinnuhúsnæði af B. A seldi síðan eignina til C á árinu 2001. Þegar þau viðskipti áttu sér stað var eignin skráð 1798,2 fermetrar hjá Fasteignamati ríkisins. Nokkru eftir afhendinguna þótti fyrirsvarsmönnum C eignin vera minni en ætlað var og fengu verkfræðing til að mæla upp eignina á nýjan leik. Sú mæling sýndi að fram á að eignin væri einungis 1558,7 fermetrar eða 239,5 fermetrum minni en hún var skráð hjá Fasteignamati ríkisins. C gerði í framhaldi þessa bótakröfu á hendur A og til réttargæslu fasteignasölunni sem sá um milligöngu viðskiptanna vegna þess mismunar sem var á raunverulegri stærð eignarinnar og skráðri stærð. Krafa var gerð um bætur að fjárhæð kr. 15. 533.992 og byggðist krafan á matsgerð dómkvaddra matsmanna.
C byggði á að í söluyfirliti umræddrar fasteignar hefði komið fram að eignin væri 1798 fermetrar en við nánari aðgæslu hafi eignin reynst vera 1559 fermetrar eða 13,3% minni en upplýsingar Fasteignamats ríkisins gáfu til kynna og höfðu legið til grundvallar söluverði eignarinnar. Fjölskipaður héraðsdómur féllst á að C ætti rétt á afslætti vegna galla sem fólst í að fasteignin hefði reynst minni en aðilar hefðu gert ráð fyrir við kaupin. Fram kom í niðurstöðu dómsins að ávallt megi gera ráð fyrir einhverjum mismun á mælingum og upplýsingum frá Fasteignamati ríkisins. Var talið að C þyrfti að sætta sig við ákveðið stærðarfrávik sem var metið 5%, ef seljandi hefði ekki ábyrgst tiltekna stærð. Umrætt frávik hefði hins vegar verið mun hærra en hægt væri að gera ráð fyrir og sætta sig við. Var C ákvarðaður afsláttur sem nam 8,5% af verði eignarinnar.
Í framhaldi af þessum dómi krafði A Fasteignamat ríkisins um greiðslu þess tjóns sem hann hefði orðið fyrir vegna þessa máls sem rakið er hér að framan. Krafan var reist á að Fasteignamat ríkisins hefði gert mistök en byggingarfulltrúinn í Reykjavík hefði sent inn rétta stærðarútreikninga á fasteigninni á árinu 1995. Þær upplýsingar hefðu ekki verið færðar inn í upplýsingakerfi Fasteignamats ríkisins fyrr en um mitt ár 2002 þegar óskað var endurmats brunabótamats. Þannig hefðu starfsmenn Fasteignamats ríkisins með því að skrá ekki inn réttar upplýsingar um stærð fasteignarinnar strax og þær lágu fyrir gert mistök og sýnt af sé vangæslu sem leitt hafi til tjóns fyrir A þ.e. bótagreiðslu í fyrra dómi. Fram kom hjá A að þegar þeir keyptu eignina hafi verið mjög erfitt að gera sér grein fyrir stærð húsnæðisins enda þrjár hæðir og fjölmörg herbergi og salir, þá hafi hann ekki haft neina starfssemi í húsnæðinu á þessu tíma. Hafi hann því treyst opinberum stærðartölum. Þá taldi A einnig ljóst að mun meira skipti varðandi verð á hvern fermetra varðandi atvinnuhúsnæði en íbúðarhúsnæði þar sem verð varðandi leigu ráðist mjög af fermetraverði þegar um atvinnuhúsnæði er að ræða en kaupendur skoði íbúðarhúsnæði miklu fremur út frá búsetu.
Í niðurstöðu dómsins sagði m.a. að kaupendur og seljendur fasteigna eigi að jafnaði að geta treyst opinberum upplýsingum um stærð fasteigna og þurfi ekki að láta mæla stærð þeirra eða afla annarra gagna til að sannreyna hvort upplýsingarnar séu réttar. Starfsmenn Fasteignamats ríkisins voru taldir hafa sýnt af sér stórfellt gáleysi og þau mistök hafi leitt til að stærð fasteignarinnar var ranglega skráð. Vegna þessara röngu upplýsinga um stærð fasteignarinnar hefði A verið dæmdur til að veita kaupandanum afslátt af söluverði. Var íslenska ríkið dæmt til að greiða A það tjón sem hann hafði orðið fyrir eða kr. 7.200.000.
Héraðsdómur Reykjavíkur 28. september 2005
Málið varðaði að A keypti risíbúð í október 2001 að Miðtúni 90 í Reykjavík en húsið var byggt árið 1952. Hálfu ári síðar kom starfsmaður frá byggingarfulltrúa Reykjavíkurborgar til að mæla upp íbúðina vegna eignaskiptasamnings og upplýsti hann þá A að íbúðin væri væntanlega ósamþykkt sem var síðan staðfest af byggingarfulltrúa. Í framhaldinu gerði A kröfu á hendur seljanda íbúðarinnar og fasteignasalanum um bætur á grundvelli mats dómkvaddra matsmanna (tveir fasteignasalar) þar sem fram kom það mat þeirra að það að íbúðin sé ósamþykkt lækki verðmæti hennar um kr 1.300.000 en kostnaður við að gera íbúðina þannig að hún geti hlotið samþykki sé kr. 1.855.000.
A byggði kröfur sínar á almennum reglum skaðabótaréttarins, hann hafi talið sig vera að kaupa samþykkta íbúð en síðan hafi komið í ljós að íbúðin væri ósamþykkt. Teikningar hafi legið frammi en þar sjáist að ekki hafi verið teiknað inn eldhús né salerni. Það hafi því mátt vera ljóst að ekki væri um íbúð að ræða. Þetta hafi bæði seljanda sem hafði umtalsverða reynslu af kaupum og sölu eigna og fasteignasalanum mátt vera ljóst. Þetta hafi borið að upplýsa kaupanda sem væri óvanur fasteignaviðskiptum um. Þannig sé framferði seljanda ótvírætt brot gegn reglum um upplýsingaskyldu seljanda og framferði fasteignasalans sé ekki í samræmi við vandaða og eðlilega starfshætti. Þannig beri þeir ábyrgð þar sem erfiðara sé að selja slíkar íbúðir og Íbúðalánasjóður veiti ekki lán út á ósamþykktar íbúðir.
Seljandinn hélt því fram að hann hefði verið algerlega grandlaus. Þá kom fram hjá bæði seljanda og fasteignasala að íbúðin hafi verið sérstök matshlutaeining í opinberum skrám og hafi gengið kaupum og sölum frá 1952 án þess að nokkru sinni gafi komið fram að íbúðin væri ósamþykkt. Þá hafi í gegnum tíðina verið þinglýst á íbúðina lánum og og m.a. lán frá Íbúðarlánasjóði. Veðbókarvottorð og upplýsingar frá Fasteignamati ríkisins hafi ekki gefið til kynna að íbúðin væri ekki samþykkt. Þannig hafi ekki verið neitt tilefni til að kalla eftir frekari gögnum umfram það sem var gert til að gera sérstaka könnun á hvort íbúðin væri ósamþykkt. Þá kom fram að það væri ekkert í lögum eða reglugerðum sem legðu þær skyldur á fasteignasala að gera sérstaka könnun á því hvort að íbúðir séu ósamþykktar
Í niðurstöðu dómsins kemur fram að seljandinn hafi aðeins átt íbúðina um 8 mánaða skeið og ekkert hafi komið fram um það að hann hefði haft ástæðu til þess að kanna hvort íbúðin væri ósamþykkt, hann hefði því verið í góðri trú og keypt aðstoð sérfræðings og væru því ekki skilyrði til að dæma hann bótaskyldan. Fram kemur í niðurstöðu dómsins varðandi fasteignasalann að honum beri skv. lögum að semja rækilegt yfirlit yfir þau atriði sem máli geta skipt við sölu eignarinnar. Í söluyfirlitinu sé þess á engan hátt getið að íbúðin sé ósamþykkt. Dómurinn taldi að fasteignasalanum hefði borið að afla frekari gagna um íbúðina en honum megi vera ljóst að einungis byggingarfulltrúi geti upplýst hvort íbúðir séu samþykktar eða ekki, þannig sé haldlaust að vísa til veðbókarvottorðs eða yfirlýsingar frá fasteignamati ríkisins. Teikningar íbúðarinnar séu ekki í samræmi við íbúðina á kaupsamingsdegi og þetta misræmi hafi gefið fasteignasalanum sérstakt tilefni að kynna sér hvort risíbúðin hafi verið samþykkt. Þannig hafi fasteignasalinn vanrækt skoðunarskyldu sína og skyldur sem fasteignasali. Beri hann því ábyrgð á tjóninu sem var í samræmi við mat dómkvaddra matsmanna kr. 1.300.000.
________________________________________________________
Dómur héraðsdóms frá 13. júní 2005
Þann 13. júní féll dómur í Hérðasdómi Reykjavíkur er varðaði fasteignakaup.
Málið var þannig vaxið að A og B keyptu raðhús af C. A og B töldu húsið haldið göllum þ.e. það hafi ekki staðist þær kröfur um gæði, búnað og annað sem leiddi af kaupsamningi aðila og ekki hafi verið hægt að gera sér grein fyrir göllunum við venjulega skoðun. Vegna þessa greiddu kaupendur ekki síðustu greiðslu vegna hússins.
Dómkvaddur sérfróður matsmaður vann að matsgerð þar sem fram kom að svalir hússins sem málið snerist um hefðu verið staðsteyptar en húsið var byggt á árinu 1973. Vegna steypuskemmda hefðu þær brotnar niður og nýjar svalir settar upp en það hafði gerst u.m.þ.b. 10 árum fyrr. Svalir hússins hefðu því verið endurbættar en ekki hafi verið leitað samþykkis byggingaryfirvalda fyrir endurbótunum auk þess sem svalirnar stóðust ekki burðarþolskröfur né útlitskröfur. Var talið að einfaldast skv áliti matsmannsins að fjarlægja svalirnar í heild sinni og byggja nýjar í staðinn. Var kostnaður vegna þessa talinn vera kr. 625.977 en raðhúsið sem var keypt á árinu 2003 á kr. 22.500.000.
Í dóminum kemur fram að seljandi fasteignarinnar hafi hvorki byggt húsið né endurbyggt svalirnar og ekkert sem fram hafi komið að hann hafi vitað að ekki hafi verið sótt um byggingarleyfi eða burðarþol svalanna hafi ekki staðist ákvæði byggingarreglugerðar. Verði því ekki séð að um sök seljanda hafi verið að ræða. Var talið að annmarkar fasteignarinnar hefðu ekki verið þeir að þeir hefðu rýrt verðmæti eignarinnar svo nokkru varði sbr. Síðari málslið 18. gr. laga nr. 40/2002, um fasteignakaup. Var því ekki fallist á kröfur kaupenda.
Þarna er um ágalla sem er tæp 3% af kaupverði eignarinnar og hafnar dómurinn á þeim grunni að ágallarnir rýri ekki verðmæti eignarinnar svo nokkru varði.
Það hefði á hinn bóginn verið mjög athyglisvert að sjá hver niðurstaðan hafði orðið í þessu máli hefðu seljendurnir látið vinna eða unnið sjálfir að endurbótum svalanna, þá hefði mátt ímynda sér að um sök seljenda hefði verið að ræða að greina ekki frá staðreyndum og þeir dæmdir ábyrgir. Eins er spurningin hvort að mál þetta hefði fengið aðrar lyktir hefði þeim eigendum sem unnu verkið og voru búnir að selja eignina nokkrum árum fyrr verið stefnt, þá hefði hugsanlega verið hægt að sýna fram á sök þeirra en möguleiki getur verið á því að stefna fyrri eigendum á grundvelli 45. gr. laga um fasteignakaup þ.e. sprangkrafa.
_________________________________________________________________
Dómur frá hæstarétti Noregs þann 29. júní 2005
Í Noregi hefur kveðið nokkuð að því að kaupendur stefni fasteignasölum ásamt seljendum vegna ýmissa atriða er varða fasteignaviðskipti. Margir dómar hafa fallið þar sem seljandi og fasteignasalinn eru dæmdir in solidum ábyrgir þ.e. báðir ábyrgir fyrir tjóni kaupanda. Að því loknu hafa síðan mörg endurkröfumál farið fyrir dómstóla þar sem fasteignasalar sækja seljandann um þann hlut er þeir hafa verið dæmdir til að greiða.
Í dómi sem féll í hæstarétti Noregs þann 29. júní 2005 taldi dómurinn að fasteignasali hefði ekki gefið fullnægjandi upplýsingar við sölu á húsi sem voru þrjár hæðir og hann hafði milligöngu um að selja. Talið var að fasteignasalinn hefði ekki upplýst nægilega skýrlega að lög hindruðu að hægt væri að leigja kjallarann og efri hæðina. Fasteignasalinn gerði þá kröfu að málinu yrði vísað frá hvað hann varðaði enda væri þetta alfarið á ábyrgð seljandans og einnig hélt hann því fram að samningurinn væri á milli kaupanda og seljanda en hann væri einungis með verksamning við seljandann, því gæti hann ekki orðið ábyrgur enda um upplýsingar sem seljandi hefði átt að gefa.
Hæstiréttur dæmdi seljandann og fasteignasalann ábyrga in solidum gagnvart kaupanda þ.e. skaðabætur að fjárhæð tæpar 2.000.000 íslenskra króna. Fram kom m.a. í rökstuðningi hæstaréttar að í athugasemdum með lögum um fasteignasala hefði nefnd sú er vann að gerð laganna viljað lögbinda skaðabótaábyrgð fasteignasala og að hægt yrði að stefna fasteignasölum ásamt seljendum. Þessi rök nefndarinnar voru á hinn bóginn ekki sett fram í endanlegu athugasemdunum með lögunum um fasteignasala.
Hæstiréttur vísaði á hinn bóginn eftir að hafa fjallað um rök nefndarinnar er vann að athugasemdum með norsku lögunum um ábyrgð fasteignasala, í almennar reglur skaðabótalaganna norsku þar sem fram kemur að ef fleiri en einn séu skyldugir að greiða skaðabætur fyrir sama tjón þá beri allir fyrir einn og einn fyrir alla ábyrgðina. Það sé síðan þeirra í millum hvernig endurkröfumálum sé hagað en þá þurfi að horfa til sakar hvers og eins og málsins í heild. Þessi dómur var talinn nokkuð strangur gagnvart fasteignasalanum og hefur verið túlkaður svo að nú geti neytendur í mun ríkara mæli en áður snúið sér að fasteignasalanum sem síðan verður að sækja sinn rétt í endurkröfumáli gegn seljandanum. Þetta telur Félag fasteignasala í Noregi ákaflega óheppilega leið ef fasteignasölum er stefnt í mjög ríku mæli með seljendum enda leiði það til mikills kostnaðar og tímafrekra endurkröfumála fasteignasala á hendur seljendum eftirá.
________________________________________________________________
Hæstaréttardómur kveðinn upp 2. apríl 2004 - Stærð íbúðar
Í málinu var tekist á um hvort kaupendum bæri réttur til skaðabóta eða afsláttar af kaupverði vegna þess að íbúð, sem þau keyptu reyndist vera 71 fermetri en ekki 84,7 fermetrar, eins og tilgreint var í söluyfirliti vegna íbúðarinnar að fengnum upplýsingum frá Fasteignamati ríkisins. Í kaupsamningi kom á hinn bóginn fram að eignaskiptayfirlýsing hefði ekki verið gerð. Í málinu kom fram að kaupendur hefðu búið í íbúðinni í sex mánuði án þess að átta sig á að hún var minni en í söluyfirliti greindi. Urðu þau þess fyrst áskynja er þeim barst í hendur þinglýsingarvottorð þar sem getið var um stærð íbúðarinnar samkvæmt eignaskiptayfirlýsingu er gerð var eftir kaupin. Fram kom hjá fasteignasala þeim er skoðaði eignina fyrir gerð söluyfirlits, að honum hafi ekki þótt neitt athugavert við tilgreiningu á stærð íbúðarinnar. Ekki var fallist á það með kaupendum að sýnt hafi verið fram á það að seljendur hafi vitað að íbúðin væri minni en fram kom í söluyfirliti, né að seljendur hafi ábyrgst nákvæma tilgreiningu á stærð íbúðarinnar. Var þ.a.l. ekki fallist á að skilyrði væru fyrir skaðabótaábyrgð seljenda. Þá var ekki heldur talið alveg nægjanleg efni til að telja stærðarfrávik á íbúðinni svo veruleg að dæma bæri afslátt af umsömdu kaupverði, enda hefðu kaupendur ekki sýnt fram á að til grundvallar kaupum þeirra á íbúðinni hafi legið slíkar einstaklingsbundnar forsendur
___________________________________________________________________